وضعیت روسیه از نظر جغرافیایی و فرهنگی همیشه دوگانه بوده است. به نوعی هم آسیایی و هم اروپایی برآورد می شده است. پس از فروپاشی اتحاد شوروی، چین و روسیه شاهد ارتقای همکاری ها در روابط بین خود بوده اند؛ اما تعامل های آن ها با یکدیگر به شکلی نبوده است که جنبه های راهبردی به خود بگیرد و به شکل اتحاد علیه غرب در آید. در چنین شرایطی باید دید که روسیه با رشد فزاینده قدرت چین چگونه روبه رو خواهد شد. اهمیت بررسی روابط این دو دولت از این نظر است که هر دو آن ها جزو قدرت های تاثیر گذار نظام بین الملل هستند. پرسش اصلی در این نوشتار این است که واکنش روسیه در صورت تعارض با چین می تواند چگونه باشد. این فرضیه در توجیه این مسیله مطرح می شود که روسیه در منطقه خاور دور و آسیای مرکزی با چین اختلاف های اساسی دارد و در نتیجه آشکارشدن این اختلاف ها، روسیه به دلیل ناتوانی در دفاع از مرزهای گسترده اش مجبور خواهد شد با تهدیدی که از اولویت کمتری برخوردار است یعنی غرب وارد مصالحه شود. برای درک بهتر و ملموس تر فرضیه ارایه شده واکنش های هر دو طرف را در شرایط به نسبت مشابه تاریخی آن ها پیگیری می کنیم تا نسبت به واکنش احتمالی روسیه درک روشن تری به دست آوریم. تبیین نظری این مسیله در چارچوب نظریه موازنه تهدید صورت می گیرد و بر اساس آن نتیجه گیری می شود که روسیه سرانجام گرایش غرب گرایانه خود را دوباره صورت بندی می کند، البته نه به صورت نوعی همکاری تاکتیکی و موقت با غرب بلکه در جهت ایجاد اتحادی راهبردی و پایدار با آن.

تاثیر فرهنگ بر سبکهای مدیریت تعارض در برخی پژوهشها بررسی شده است، با این وجود، پرداختن به این موضوع، به ویژه از منظر مطالعات بین فرهنگی می تواند نتایج جالبی داشته باشد. هدف این پژوهش بررسی تاثیر ارزشهای فرهنگی بر سبکهای مدیریت تعارض در دو کشور ایران و چین و مقایسه آنها با یکدیگر است. دراین پژوهش پیمایشی، برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماری این پژوهش کارکنان چینی چند شرکت خصوصی در چین و کارکنان ایرانی چند شرکت خصوصی با اندازه متوسط در ایران است. یافته های این پژوهش نشان دهنده فاصله قدرت بالا و میزان بالاتر جمع گرایی درون گروهی نسبت به جمع گرایی نهادی در میان ایرانی ها است؛ همچنین بیانگر حد بالایی از فاصله قدرت و هر دو نوع جمع گرایی در میان چینی ها است. بر اساس نتایح این مطالعه، ایرانی ها و چینی ها برای مدیریت تعارض از سبکهای متفاوتی استفاده می کنند. در حالیکه ایرانی ها بیشتر سبک مصالحه را ترجیح می دهند، چینی ها بیشتر از سبک همکاری برای مدیریت تعارض استفاده می کنند که می تواند تحت تاثیر ارزشهای فرهنگی متفاوت آنان باشد.

دریای چین جنوبی با دارا بودن منابع عظیم نفت و گاز از اهمیت به سزایی برای چین برخوردار است. اقدامات چین در دریای جنوبی چین و به ویژه ساخت و ساز در جزایر و ادعاهای مالکیتی و حاکمیت انحصاری منابع از سوی این کشور، باعث توسعه نفوذ و قدرت دریایی پکن شده است. چین دارای منافع فراوان و شرکای اقتصادی و نظامی در منطقه دریای چین جنوبی است و در راستای افزایش حضور و نفوذ خود در این منطقه و دست یابی به قدرت هژمون منطقه ای در آسیا گام بر می دارد که این موضوع باعث تشدید رقابت آمریکا و چین و افزایش تنش ها در منطقه شده است. بدین ترتیب، سؤال اصلی پژوهش این است که چین برای توسعه قلمروی نفوذ در دریای چین جنوبی دست به چه راهبردی زده است؟ فرضیه مقاله این است که چین با توسعه حضور در دریای چین جنوبی و ساخت و ساز جزایر مصنوعی به دنبال گسترش قلمروی دریایی و سیطره بر آب های بیشتری است که این امر می تواند به دست یابی پکن به قدرت هژمون در آسیا و ارتقای قدرت آن در صحنه جهانی کمک شایانی بخشد. افزایش نفوذ و کنترل چین بر دریای چین جنوبی در جهت دستیابی به منابع موجود در آن، ضمن افزایش تقابل جویی ها میان ایالات متحده و چین، بستر تشدید تنش ها و افزایش بی ثباتی ها در منطقه را فراهم نموده است. برای تحلیل داده ها از روش توصیفی-تحلیلی استفاده شده است.

هدف نوشتار حاضر تبیین دلایل افت و خیز و نوسان روابط دو جانبه ی میان چین و آمریکا در دوران بعد از پایان نظام دوقطبی است. بر خلاف دوران نظام دوقطبی که الگوهای رفتاری و روابط دو کشور یا همکاری جویانه بود یا تعارضی، در دوران جدید که از آن به عنوان «نظم در حال گذار» یاد می شود، مناسبات آمریکا و چین در این مقطع کوتاه به شدت دچار فراز و فرود بوده است. در همین راستا، این مقاله با شناسایی شاخصه های نظم در حال گذار و اشاره به متغیرهای الگویی روابط دو جانبه ی کشورها به عنوان یک چارچوب مفهومی، ضمن تفکیک حوزه های موضوعی (امنیتی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی) نشان خواهد داد که وجود همزمان الگوهای رفتاری همکاری و تعارض در درون هر یک از این حوزه های موضوعی ضمن آن که مناسبات دو کشور را در این سطوح، نوسانی کرده است، شاخص های کلان مناسبات دو جانبه را نیز به شدت متاثر کرده است.

انقراض ­های اخیر ناشی از تلافی جویی انسان در برابر حیات وحشی است که سرمایه ­های انسانی را تهدید کرده ­اند یا تصور می ­شود منافع فعلی یا آینده انسان را تهدید می­ کنند. تعارض به هر نوع درگیری یا برخوردی بین انسان، سرمایه ­های انسانی و حیات وحش گفته می­ شود که منجر به رقابت می ­گردد. بنابراین تعارض شامل آسیب انسان به حیات وحش و هم چنین حیات وحش به انسان است که ممکن است به هر دلیلی رخ دهد. تعارض بین انسان و گوشت خواران  در کشور ایران نیز در دهه اخیر رشد قابل ملاحظه ­ای داشته است. در بین گوشت خواران، گرگ خاکستری (Canis lupus) تعارض بالاتری با انسان و دام دارد. گرگ در بسیاری از کشورها به عنوان یک مثال عمومی برای تقابل و یا تعارض با مردم محلی شناخته شده است. در خاورمیانه مشاهدات میدانی و مطالعات صورت گرفته درباره رژیم غذایی گرگ حاکی از وابستگی این گونه به منابع غذایی انسانی (دام اهلی، پسماندها و غیره) است که این امر منجر به تعارض شدید این گونه با جوامع بومی گردیده است. متاسفانه تعارض بین انسان و گرگ دربرخی از مناطق کشور به ویژه مناطق غربی ایران ( استان های همدان، زنجان، کردستان و اردبیل) به اوج خود رسیده است تا جایی که در سال ­های اخیر تعدادی از مردم محلی و هم چنین تعداد زیادی از دام ­های اهلی توسط  گرگ کشته شده اند. به همین دلیل پرداختن به جنبه های بوم شناسی و رفتاری این گونه گامی مهم در جهت کاهش تعارضات محسوب می ­شود. در این مطالعه با استفاده از مرور منابع داخلی و خارجی مطالب به تفکیک به رژیم غذایی، هیبرید سگ و گرگ، مدیریت پسماند، مدیریت لاشه یا پسماند مرغداری و دامداری­ ها، مدیریت حملات گرگ به انسان و هم چنین مدیریت حملات گرگ به دام تقسیم و به تفکیک شرح داده شدند. تلاش شده است تا برخی از آخرین یافته های محققین در جهان و مطالعات صورت گرفته درایران استفاده گردد. نتایج این مطالعه می ­تواند به منظور مدیریت تعارض گرگ در کشور ایران مورد استفاده قرار گیرد.